Oreixa

Bariku honetan, Maiatzak 9, goizeko 11etan Moyua Plazan

Udaberrian gaude eta baserrietan hamaika lan daude egiteko sasoi honetan. Gure baserrien egoera larriagatik ez bazen izango, oraintxe berten hemen gauden baserritarrok lanean arituko ginen. Lanean izango ginen ere datorren barikuan, Maiatzak 9, ezin dugula gehiago adierazteko Bilbon egingo dugun manifestazioan egongo ez bagina.
Ezin dugu gehiago. Bizkaiko baserrion egoera jasanezina da. Zuek komunikabideak, egunero zabiltzate honen gasoleoaren prezioa igo dela esaten, urunaren prezio igo dela esaten, euriborra igo dela esaten…. eta horiek denak gorantza doazen artean baserritaron gure produktuengatik jasotzen jasoten dugun beherantza doa. Dena doa gorantza, baina esne zentralak baserritarrari esnearen truke ordaintzen diona 0,46 baino gehiagotik 0,36 zentimotara pasatu da erabaki unilateral batean. Honela ezin dugu.
Ezin dugu gehiago, instituzioek miloiak eta miloiak inbertizen dituztenean errepideetan jatekoa kanpotik ekartzeko, bertoko baserriak hutsik geratzen diren artean.
Ezin dugu gehiago, instituzioek autosuficiencia energetikoaz hitzegiten digutenean. Gure soloetatik energia lortu nahi dute, energia horrekin beste munduko puntatik jatekoa ekartzeko.
Ezin dugu gehiago, instituzioek lagundutako banaketa enpresa haundiek jatekoa munduko beste baserritar batzuei miseria bat ordainduta lortzen dutelako. Eta haien miseria gure miseria da, han esplotaziozko ordainsariak direnak, hemen baserritarron desagerpena dira.
Ezin dugu gehiago, baserritarroi lau zentimotan ordaindutakoa erosleek 4 eurotan erosi behar dutenean merkatal zentruetan.
Ezin dugu gehiago, jatekoa produzitzea kostatzen zaiguna baino oraindik gutxiago ordaindu nahi digutenean gero eta gehiago irabazten dituzten banaketa enprea haundiak.
Eta ezin dugu gehiago, instituzioek baserritarrok kontrolatzeko gero eta funtzionario gehiago dituztenean eta bitartean ez dute ezer egiten enpresa haundiek egindako fraude, dunpig politika eta abarrekin.
Euskal Herrian inon ez bezala jaten dela esaten dugu harro harro euskaldunok, baina errealitate gordina zera da: jaten dugun hori gero eta gutxiago dela berton sortua. Horrela ezin dugu jarraitu, ez baserritarrok, ez kontsumitzaileok.